35 წუთი სამსახურამდე

ჯერ ელოდები, ელოდები..
მერე თუ მოვა და დასაჯდომი ადგილიც თუ იქნა მადლობა უნდა შესწირო მგზავრს, რომელმაც შენზე ადრე არ გაიღვიძა, სახლიდან ადრე არ გამოვიდა და მარშუტკის ხელის აქნევაში არ დაგასწრო(!) თუ დაგხვდა ადგილი ხო კაი, თუ არადა უარეს შემთხვევაში სუუულ უკან, გრძელ სკამზე მოგიწია დაჯდომა, ისიც ნახევარი უკანალით, მერე მთელი გზა იმაზე რომ უნდა იწვალო, როგორმე უკანალის მეორე ნახევარიც ჩააკვეხო გაზულუქებულ, ყურებშინაუშნიკგაჩრილ ახალგაზრდას, რომლის გვერდით ღიპიანი ტიპი ზის და სულაც არ ანაღვლებს რომ მის ნახევარ ბარძაყზე უკანალის მეორე ნახევრის ერთი მეოთხედი გიდევს..
თუ გაგიმართლა და ორრიგად ჩამწკრივებულ სკამზე მოგიწია ჯდომამ, უკეთეს შემთხვევაში ფანჯრის მხარეს ხო კაი, არაუშავს, ცოტა ჰაერს მაინც ჩაყლაპავ როგორმე, თუ არადა მოგეტმასნებიან გზადაგზა მძღოლის მიერ ფეხსაცმლის მაშველით ჩატენილი მგზავრები ზოგი ტრაკით, ზოგი ბარძაყით, მუცლით, ძუძუთი და თუ სიმაღლემაც შეუწყო ხელი ხო საერთოდ ყურში გასუნთქებენ ნივრიანი პირით..
ამ დროს კი შენი ხელი იმ ფანტაზიაგამდიდრებული ძაღლის იმიტაციურ მდედრს გაგონებს, რომლებსაც ფანტაზიაგაღვიძებული და ატეხილი ძაღლები მიადგებიან და სექსუალური აქტის ინსცენირებას აკეთებსნ შენს ფეხზე... ამაზრზენი კადრია დამეთანხმებით
მერე სუნები?! სუნებზე ხო ლაპარაკი ზედმეტია, ათასსურნელოვანი ადამიანი და შენი საწყალი მგრძნობიარე ცხვირი ცხვირის მოტეხვა მოგინდება ზოგჯერ, გადამალვა, მერე კი ამოსუნთვა, როცა ამ კოშმარს თავს დააღწევ!
მერე ნელნელა იწყება დაცლა, ჰაერიც თითქოს იწმინდება და შესაძლებელი ხდება სუნთქვა, მაგრამ საბოლოო დანიშნულებამდე და შვებით ამოსუნთქვამდე კიდევ რჩება წუთები.
და ბოლოს ისე გიხარია სამსახურში მისვლა, თითქოს მშობლიურ დედას ეკრობოდე გულში!

არა და მაინც რომ გიწევს ყოველ დილით 35 წუთი კოშმარში ყოფნა?!
როდის გვეშველება?

პროპელერი

ტრიალებს, ტრიალებს, ტრიალებს..
მერე წამით გაჩერდება და შეშფოთდები, რამე ხომ არ დაემართა, რატომ არ ტრიალებს?
მერე ისევ ამოძრავდება და გულზე მოგეშვება ))
პატარაა, სულ პაწაწინა.
მოვლა და გაფრთხილება უნდა.
ყურადღება და მოფერება ჭირდება..
ღმერთო!
რამხელა სასწაულია?!
მამიკო უყვარს, მის ხელებს და მოფერებას რომ გრძნობს წყნარდება.
როგორც კი ყურადღება სმოადუნებ, ისევ იწყებს ფუთფუთს..

როგორ მიყვარს!

მუზები

რაღაცის დაწერა მომინდა და არც კი ვიცი რა დავწერო ..
ისიც არ ვიცი საიდან დავიწყო,რომ მუზები მაინც მოვიდნენ ))
რა სასაცილოა, ადრე დღეს არ ვაგდებდი ხოლმე.. თუ არ ვწერდი საკუთარ ბლოგზე მაინც შემოვდიოდი და კომენტარებს ვკითხულობდი მაინც, ეხლა?
ეხლა მეორე ხარისხად, კი არა და შეიძლება ყველაზე უკანა ადგილას იდგას კიდეც.. რა ვიცი, არადა მინდა ხოლმე რომ ვწერო.. ჰმ..
რამდენი შეძლებია ერთ ნაბიჯს!!!
არადა შემეძლო უფრო მეტი მეთქვა, მეტი დამეწერა ნაბიჯის მერე..
ამხელა ემოციებს შეეძლო ამის ჩადენა, მარა მუზები გამიქრნენ? ნწ, არა, მუზების ბრალი არაა, ჩემიაარ მოვინდომე და სიახლეებს ავყევი, ამიტომ მივატოვე წერაც და ჩემი მუზებიც! :)
არ ვნანობ, ამ სიახლეებით ვცოცხლობ და ვსულდგმულობ ახლა მე.
მიყვარს ჩემი მდგომარეობა!
მიყვარს და მეყვარება, მუდამ მეყვარება!
იმედი მაქვს ესეთი შეტევები ხშირად მომივა :))
ნუ შეტევა რა, არ მეძინება, ჩემ ბუსს ძინავს, პატარასაც და დრო ვიხელთე :D

რა აყლევებს?

რამდენიმე რაღაც აყლევებს ყველაზე მეტად. ისიც გააჩნია ვისთვის.

ბებიაჩემი მაგალითად ამბობდა რო ყველაზე მეტად ადამიანს ნარკოტიკი აYლევებს და ყოველთვის ვეუბნებოდი, ალბათ შენი ლაპარაკის მოსმენა უფრო აYლევებს მეთქი. ხოდა ვეუბნებოდი ვეუბნებოდი და შარშან მოკვდა საცოდავი.
მამაჩემი თვლის რო უწიგნურობა აYლევებს და მე ყოველთვის ვეთანხმები, უბრალოდ ვამატებ ხოლმე, რომ მისივე საკუთარი მაგალითიდან გამომდინარე, ზედმეტი წიგნიერებაც იგივე წარმატებით აYლევებს.
ერთი ჩემი ძმაკაცი თვლის, რომ დაოჯახება აYლევებს, მარა მე ვიცი რატომაც ამბობს მაგას. ცდილობს რომ დამალოს ის ფაქტი, რომ დაბადებიდან დაYლეებულია.
ჩემი მეზობელი, რომელმაც ოჯახს ყელში ამოუყვანა და ისე ცემეს რომ დააინვალიდეს, ცდილობს საკუთარი დაყლეება შევარდნაძეს დააბრალოს. არადა, საცოდავი დედამისი ამბობდა, პატარა რო იყო, სიცხე ქონდა და საბანში გახვეული გათბობის ბატარეასთან ძალიან ახლო დამრჩა დიდხანს დატოვებულიო. (Error! Error! Overheat!)
ილია ჭავჭავაზეს საინტერესო მოსაზრება ქონდა ამ საკითხთან დაკავშირებით. ის გვთავაზობდა ჰიპოთეზას, რომ დაYლეება იწყება მაშინ, როცა მოძრაობა წყდება. ჯერ ამ ჰიპოთეზაზე არ დავფიქრებულვარ, ნაწილობრივ ალბათ მართალი იყო ის კაცი. სუ რო არაფერი ცოდნოდა იმდენ დაYლეებულში ტრიალებდა რო ელემენტარულ დასკვნებს მაინც გამოიოტანდა.
ჩემი აზრით კი ( იმუხედავად იმისა რომ იმდენ დაYლევებულთან არ მქონია ურთიერთობა, რამდენთანაც ილიას ქონდა ) ადამიანის დაყლევება იწყება იქ, სადაც ადამიანი იწყებს ცხოვრებისეულ შემეცნებას და სამყაროს სიდიადის მიერ გამოწვეულ გაოცებას გამოხატავს ისეთ უზენაეს ფორმაში, როგორიცაა "გამმმოვYლევდი ბო8ი7ვილივიყო". როგორც იტყვიან, ერთხელ გამოYლევებიდან სამუდამო დაYლევებამდე ერთი Yლეღააო. ასე იწყება დაყლევება და შემდგომში ამ პროცესის კატალიზატორის როლს უამრავი რამ ასრულებს, მაგალითად სკოლის ტვინისმხერხავი მასწავლებლები, პირველი სიყვარული, პირველი ჩუკენ-აქტი და პირველი ორგაზმი (რომელიც თავის მხრივს ზოგ შემთხვევაში გარკვეულ ასაკამდე და ზოგშიც სიცოცხლის ბოლომდე მნძრეველობის გარანტია), პირველი ჭიქა ორაყი, პირველი ნაფაზი პლანი (უკეთეს შემთხვევაში გამრავალფეროვნების მცდელობის გარეშე), პირველი ცხვრიწინ გათამაშებული ტაკო. პირველი დღე ინსტიტუტში (შემდეგი ყველა დღეც), პირველი გასაუბრება, პირველი სამსახური (ყველა შემდეგი). პირველი ცოლი (ზოგ შემთხვევაში მეორე, მესამე, მეოთხე და მეხუთეც, მეექვსე უკვე დაYლეება კი არა Yლეობაა), პირველი ბავშვი (რომელიც დაYლევებამდე გიყვარს, ისევე როგორც მეორე, მესამე და ყველა), და ასე შემდეგ პირველად სიბერის შეგრძნებამდე (ამ შემთხვევაში ხვდები რო გააკეთე ბოლო, რასაც შეიძლება დაეყლევებინე და აწი შავებში გაზმანულ ოპინელის ცელიან დაYლეებულს უნდა ელოდო).
ზოგადად ეს ცხოვრება აYლევებს, მაგრამ როგორც ხედავთ არსად ვახსენე სექსი, სიგარეტი, ლუდი და ყავა. აი ეგ ოთხი რამ არ აყლევებს. რაც უფრო მეტს იჟიმავებთ, მოწევთ და რაც უფრო მეტ ლუდს და ყავას (ცალცალკე ოღონდ) დალევთ, მით უფრო მეტ დროზე შეძლებთ საბოლოო დაYლეების მერე თქვათ, რომ დაუYლევებლად გაატარეთ. ასე მგონია მე.

ხოდა საინტერესო იდეების რა მოგახსენო მარა ჩემ იდეებს კი გავს რაღაცით...

P.S. ბევრი ფიქრი და ლაპარაკიც აYლეებსო ისე. იავიცი... შეიძლება...




© betxovena

მრგვალ!

სასწაულია, ჯერ კიდევ არ მჯერა რომ ჩემში ცხოვრობს პატარა არსება, რომელიც ცოცხალია და სუნთქავს. დაიბადება და დედას დამიძახებს!..
რამხელა სიხარული და გაკვირვება ახლავს ამ ყველაფერს :)
რაღაც რომ გიკაკუნებს შიგნიდან და ყოველ წუთს თავს გახსენებს..
შია და სწყურია შენთან ერთად..
განიცდის, ნერვიულობს და უხარია..
ყველაფერ ამას კი შენში აკეთებს!


სიტყვები არ მყოფნის და ზუსტად ვერ გადმოვცემ იმ სიხარულს რასაც განვიცდი :)
თავად უნდა იგრძნო და იყო იმისი მონაწილე!

ბედნიერ დედობას გისურვებთ!!!

მიყვარს მე ჩემი პატარა :user:

Chain

მოვქსოვე,
ყველა თვალში სიყვარული და მონატრება ჩავაქსოვე,
გული და სული ჩავაყოლე,
თვლები ამოვიყვანე,
გავზარდე,
ფერებით გავაწყვე
და
განუზომელი სითბოთი გაჩუქე..

იმედი TV

დღეს მიხარია..
რატომღაც ყველაფერი მიხარია!
ყველაფერი ისე ხდება, რაღაცნაირად..
ნუ როგორ აგიხსნა, აი ნორმალურ ადამიანებს რომ შეეფერებათ ისე. ))

სასვსებით კმაყოფილი დღევანდელი დღით მინდა ერთი საყვარელი სიმღერა გავიხსენო, კი არა და გამახსენეს და მინდა ეს ვიდეო თქვენც ნახოთ!



Lamb - Gabriel

Kuda

ყველაზე მაგარი ადამიანი რაც კი ცხოვრებაში მინახავს, შემხვედრია და გამიცვნია!

ძალიან მიყვარს და საშინლად მენატრება ეხა!

კუდიანო, ლავ იუუუუუუუ!!!!!!!

დამალობანა..

ერთხელ დედამიწაზე ყველა ადამიანურმა გრძნობამ და თვისებამ ერთად მოიყარა თავი...
სიგიჟემ თქვა დამალობანა ვითამაშოთო...
სიმართლე არ დაიმალა, მაინც მიპოვნიანო...
სიცრუე ცისარტყელაში დაიმალა...
სინამდვილე ოკეანეში,
სიზარმაცე ყველაზე ახლოს დაიმალა,
თავისუფლება ნიავს ამოეფარა,
სიკეთე კარგა ხანს სხვას უთმობდა ადგილს,
რწმენა ზეცაში აიჭრა,
შური სხივში მიიმალა...
სიყვარული სადაც მივიდა ყველგან დაკავებული იყო...
ბოლოს ლამაზი ბუჩქი დაინახა და შიგ დაიმალა...
დაიწყო სიგიჟემ დამალული გრძნობების ძებნა,ყველა იპოვა სიყვარულის გარდა...
ბოლოს ვარდის ბუჩქი გადასწია და ტირილის ხმა გაიგონა.
სიყვარულს ეკლებზე თვალები დაეჭრა და დაბრმავებულიყო...
მას შემდეგ დედამიწაზე დაბრმავებული სიყვარული სიგიჟეს ხელჩაკიდებული დაყავს...

Perfect

გული მომპარე...... უნდა დაისაჯო..... სიყვარულით მინდა დაგსაჯო - ყველაზე მძიმე სასჯელით. მაგრამ არ შემიძლია... ჩემს ხელთ რომ იყოს შენი ბედი, ალბათ მაინც ვერ შევძლებდი ცალმხრივი სიყვარულისთვის გამემეტებინე.... მეც ბედნიერი ვარ, როცა შენ გხედავ ბედნიერს. იცი, როგორ მიყვარს შენი გულიანი სიცილი? შენი ყველაფერი მიყვარს, მე შენ მიყვარხარ!!! ჩემი ოცნება ხარ! რას წარმოვიდგენდი, რომ ოცნებად მექცეოდა შენთან ერთად ხელიხელჩაკიდებული სიარული...
შენში მეორე "მეს" ვხედავ... ეჰ, რა დაუფიქრებლად ჩაგაბარე ჩემი გულის უსაზღვრო სივრცე... მტანჯავ, მაწამებ და უშენოდ მაინც არ შემიძლია. გნატრობ.... გნატრობ იმიტომ, რომ მენატრები! ტკივილამდე მჭირდები! ჩემთვის მთელი სამყაროს სუნთქვა ხარ!.... და კიდევ... კიდევ ჩემი სიცოცხლის დასაბამი! მიყვარხარ! უშენოდ ჩემთვის არაფერი არსებობს...
სიგიჟემდე რომ მომენატრები ხოლმე, ყველაფერში გეძებ, ვცდილობ სადმე ამოვიცნო შენი ღიმილი, თვალები, ჩურჩული... ასე მგონია, ყველა ცოცხალ არსებას შენ აძლევ სიცოცხლის ელექსირს....... ალბათ ვგიჟდები.. ალბათ მალე საბოლოოდ შემშლის სიყვარული და სიკვდილის დღემდე ვერ შეგელევი, ალბათ... შევიშლები და მეყვარები გიჟსაც...
მერე მაინც მაპატიებენ ამდენ ფიქრს შენზე... ნუ იღელვებ იმაზე, რომ ვინმე ჩემს სიგიჟეში დაგადანაშაულებს. მათ არასოდეს ეცოდინებათ ვინ ხარ ჩემთვის! ეჰ, მართლაც ცოტა მაკლია გაგიჟებამდე.... მაგრამ არ შემიძლია და უფლებაც არ მაქვს რამეში დაგდო ბრალი... შენ ხომ მეორე "მე" ხარ, რომელიც პირველ "მე"-ზე მეტად მიყვარს!....

:|

როგორ მინდა შეგიძულო ხანდახან!

აღარ გელოდები!

გავიყინე უკვე!

მაპატიე ((

Dreams

...იცი?!
შენი სუნი მიყვარს!
შენი ტუჩები!
შენ მიყვარხარ!!!
და მტკივა როცა არ ხარ...
სულ მენატრები,
მესიზმრები...
ვოცნებობ და შორს მივყავარ ოცნებებს, ძალიან შორს,
ჩვენს პატარა ნავსაყუდელში, მშვიდი და თბილი ცხოვრებით...
...შენ მოხვალ, მე დაგხვდები, გაკოცებ, გულში ჩამიკრავ და გავყუჩდებით...
მერე სიყვარულზე მოვუყვებით ერთმანეთს...
ღამით ვისიყვარულებთ...
დილით თვალებს ჩაგიკოცნი, ტუჩებს გავიყოლებ და სამსახურში წავალ...
არა, შენ წამიყვან!
მთელი დღე შენზე ვიფიქრებ.
საქმისგან გამაცდენს, ვიცი, მაგრამ ეს ჩემზე ძლიერია. შენ ჩემზე ძლიერი ხარ!..
მიყვარხარ ყველგან და ყოველთვის!
წამი არ წყდება უშენოდ!..
საღამოს გამომივლი და შინ წავალთ, ჩვენს პატარა, ლამაზ ბუდეში...
გიჟურ სიყვარულს გავცვლით მონატრებულზე...
...როგორ მიყვარს შენი მოფერება?!.
ჩემი სახე დიდ და ძლიერ ხელებში მოქცეული, ზემოდან მაცქერალი სიყვარულით სავსე თვალებით!
ღმერთო! როგორ მიყვარხარ!..
მე კისერი ამტკივდება ზემოთ დიდხანს ყურებით, მაგრამ ჩემი სიყვარული ტკივილზე ძლიერია!
როგორ მიყვარხარ, როგორ?!
გიჟივით,
ძლიერად!..
ჩემო თბილო!
ჩემო სუნთქვავ!
ჩემო ოცნებავ!
ჩემო პატარა საპოვნელა.. და მე, ციცქნა ზიზია მწვანე ჭიამაია...
მენატრები
მაკლიხარ
მეფიქრები
და მეოცნებები!
...ღამე სახლიდან გავალთ სასეირნოდ... ისევე როგორც ადრე.
პატარა, მოუხერხებელ სკამს ვიპოვით და ჩაგეხუტები.
ბევრ ნაყინს შევჭამთ, ტკბილ ტუჩებს გავცვლით და გაგვეცინება...
მერე მეტყვი რომ გიყვარვარ, მე დაგიბრუნებ და ისევ გავცვლით ტუჩებს...
მერე მოგვინდება ერთმანეთი და სახლში გავიქცევით.
სიგიჟით დავკავდებით!..
და დილა შეუმჩნევლად მოგვეპარება...
რიჟრაჟი შემოაღწევს ფანჯრის კუთხეებში და გული დაგვწყდება, რომ მალე გათენდა...
რამდენიმე საათი ისევ გაიფლანგება ერთმანეთის გარეშე...
სიყვარულისთვის განკუთვნილი საათები დაიკარგება...
გული მეკუმშება ამ ფიქრით.
ჩემი ფიქრები და ოცნებები, გრძელი და საუკუნო ერთმანეთისთვის!!!

...ვფხიზლდები, შენ ხარ!
- მენატრები ტოცი!
- მეც მენატრები ბუს!
- მიყვარხარ ციცქნა!
- მეც მიყვარხარ ჩემო საპოვნელა!

...ნურავინ დამირღვევთ სიმყუდროვეს!

Valentine!!!

M H V ! ! !

I'm Angry

მე მენატრები

სიგიჟემდე მენატრები - მეთქი, რომ გითხრა, ბევრს არაფერს ნიშნავს...
მაგრამ, იცი? ჩვენს სიყვარულს შეუძლია ათასობით კილომეტრით დაშორებულებიც დაგვაკავშიროს ოცნებაში, თუმცა, დამერწმუნე, ამ ოცნებას მაინც ექნება რაღაც მისხალი რეალობისა. ჩვენი სიყვარული იმდენად ძლიერია, ცხოვრების ბნელ ნაკეცებშიც კი დაგვანახებს ერთმანეთისკენ მიმავალ გზას.
რაღაცას გაგიმხელ, ჩემთვის მნიშვნელოვანს და ერთადერთისთვის გასანდობს - მინდა, მე შენი ოცნება მერქვას, თითქოს, მიუწვდომელი და სანატრელი; მინდა, მე შენი სინაზე მერქვას, ოღონდ, ხილული და მოსაფერებელი; მინდა, მე შენი სათნოება მერქვას, თითქოს , სპეტაკი და ზეციური; მინდა, მე შენი სიყვარული მერქვას, უზომოდ დიდი, სათუთი, ცელქი, შენმიერი და შესაყვარებელი; მინდა მე შენი ტკივილი მერქვას... მძაფრი, მტკივნეული, მტანჯველი და განუკურნებელი, მოუშუშებელიც... ეს უფრო მეტად, უფრო მეტად მინდა, იმიტომ რომ თუნდაც, არც შენი ოცნება მერქვას, არც სინაზე, არც სათნოება და დავთმობ, თუნდაც არც სიყვარული მერქვას შენი, ოღონდაც შენი მოუშუშებელი ტკივილი მერქვას იმიტომ, რომ... არასდროს დაგავიწყდე... არასდროს იყო გულგრილი ჩემს მიმართ...
არ გაბრაზდე, კარგი... ეს სიტყვები მხოლოდ შენ გითხარი... სხვას ვერავის ვეტყვი და ვერც სხვისგან გაიგონებ. მერე რა?!
ჩვენთან ცოტა ხნის წინ მზე ჩავიდა, ბევრი დავიდარაბის შემდეგ დასვენებული მზე. უკვე ცა ვარსკვლავებით აიკინძა. სადღაც, ღრიჭოში, ერთი მუჭის ტოლად მოქცეული დღე მიიმალა. ის დროა, მზის ერთი სხივი რომ გენატრება და გესათუთება...
იცი რა გამახსენდა? პირველად ყვავილები რომ მაჩუქე... როგორ წვიმდა, არადა ყვავილები სულ არ იყო სველი. ვიცი, რომ ის ყვავილები არ გიყიდია, ფასს ვერ დაუკარგავდი. ვიცი, რომ სადღაც იყავი წასული, სოფელში და იქ, ჭინჭრიან ორღობეში მოკრიფე. იმიტომაც ჰქონდათ ისეთი ნათელი და ხასხასა ფერები. იმ ყვავილებმა სიყვარული მომიტანა, შენც. კიდევ გაგიმხელ რაღაცას, მაშინ, წვიმაში, ყვავილებით ხელში მე ვტიროდი. ვიცი, არ შეგიმჩნევია, და არც ახლა გაგიკვირდება, იმიტომ, რომ შენც ტიროდი. ამ ყველაფერს კი მერე მივხვდი და არ შემრცხვენია...
იმ დღის მერე, ყოველთვის, როცა დაგინახავ, თვალებში სიცელქე მეპარება, ღაწვებზე - სიწითლე. შენ ამას ვერ ამჩნევ, იმიტომ, რომ მხოლოდ თვალებში მიყურებ და იქ იმას ეძებ, რაც ყოველთვის ჩანს, რაც შენც გიბრწყინავს და რაც სიკვდილის მერე ჩაქრება...
იმ ყვავილების მერე გაცნობიერებულად დავიწყე შენზე ფიქრი...
ბევრი მინდა გითხრა, ამიტომ, ახლა ცოტას ვწერ. როცა გნახავ ბევრს მაშინ გეტყვი, პირისპირ. არ შეგეშინდეს არ დამავიწყდება...
იცი, ხანდახან მინდა გავაღწიო შენი სიყვარულიდან და სიყვარულის გემო დავკარგო... ვიღაც სხვა ზის ახლა მდინარის პირას და რაღაცას წერს შენთვის, და ეს მე ვარ. ოღონდ მგონია, რომ სხვა ვარ... მზის ჩასვლამდე სარაფნით ვიბანავე მდინარეში, იცი რა კარგი იყო?! მდინარიდან წყლის სუნი ამომყვა, არა, უფრო ველური ყვავილების და დედის რძის სუნი... მერე, ჩემს სამოსზე უკანასკნელი წვეთიც ამ ნაზავისა მზის სხივთან ერთად გამეპარა. გავშრი...
მთვარემ ჯალათივით მოსჭრა თავი მზეს და ახლა თვითონ ამოგორდა მთის გადაღმიდან... ჩვენ რომ გვიყვარს ისეთი მთვარე - მადლმფენი და მფარველი. ბედნიერი მთვარე დამნათის თავს...
მენატრები, როგორც ზღაპარი ბავშვობისა...
ეჰ, მონატრებას ახლაც შევჩივი უშენობას, მაგრამ რა? ულმობელია და არ ვაინტერესებ, არადა მეშინია რომ არ გავგიჟდე შენი მონატრებით.
გახსოვს, ერთხელ გკითხე თვალებში რატომ არ მიყურებ-მეთქი. მეშინია არ ჩავიძიროო. მერე აღარ გეშინოდა და ყოველთვის თვალებში მიყურებდი. მე კი, ყოველთვის მთელი ძალით მიცემდა ეს ოხერი გული...
უნდა დაგემშვიდობო და გავაგრძელო ჩემი გაუმხელელი მონატრება... ვიცი, ამ ღამეს თუ გავიტან უშენოდ, ხვალაც შევძლებ, ვიფიქრო შენზე... ხვალინდელი დღე შენით მიხარია...
მთავარია ჩვენ ერთმანეთისა ვიყოთ...
მართლა უნდა დაგემშვიდობო... მართლა მენატრები და როგორმე ამას თუ გადავურჩი, ისევ მოვა გაზაფხული ჩვენში. დღეს ჩვენი გაზაფხულის ბოლო დღეა, ჩვენი მაისის 31.
იცი, სიგიჟემდე მენატრები-მეთქი, რომ გითხრა, ბევრს არაფერს ნიშნავს. ასე რომ იყოს, ალბათ, ჩემი ფეხით გეახლებოდი!

© თამუნა ხაჟალია"

Coldplay - The Scientist

Come up to meet you, tell you Im sorry
You dont know how lovely you are
I had to find you, tell you I need you
Tell you I set you apart
Tell me your secrets, and ask me your questions
Oh lets go back to the start
Running in circles, coming up tails
Heads on a silence apart

Nobody said it was easy
Oh its such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said that it would be this hard
Oh take me back to the start
I was just guessing at numbers and figures
Pulling your puzzles apart
Questions of science, science and progress
Do not speak as loud as my heart
Tell me you love me, come back and haunt me
Oh and I rush to the start
Running in circles, chasing our tails
Coming back as we are

Nobody said it was easy
Oh its such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be so hard
Im going back to the start

მე შენ გიპოვე!

რაც თავი მახსოვს სულ ვეძებდი ღვთიურისა და ბუნების გენიალურ ნაზავს, რომელიც მთელი არსებით მეყვარებოდა. ვქმნიდი, ვაქანდაკებდი, ფიქრსა და ოცნებაში, სულს და სხეულს ვუხვეწდი სასურველს. მერე რეალურ ქაოსში ვეძებდი ჩემივე ოცნებით შექმნილ ქმნილებას.
გეძებდი, გნატრობდი, გელტვოდი ყოველ წამს. წამი წამში გადადიოდა, და ქმნიდა წუთს, წუთი საათს ავსებდა და საათი დღეს! დათვილი დროით მოვდიოდი მახსოვრობიდან დღემდე.
და აჰა გიპოვე... სულის ნაწილი და ჩემი გული ჭიაკოკონასავით აბრიალდადა და სიყვარულით ალმოდებული სული ცას აწვდა. მთელი არსებით, სულით და გულით მინდა ვიყვირო და ყველას გავაგებინო, რომ მე შენ “გიპოვე”
მე შენ მივყვარხარ დამიჯერე. შენ სწორედ ის ხარ დაბადებიდან, რომ შეგქმნა, ოცნებით ჩემმა სულმა თავის სულის ნაწილი. არ შეეჭვდე არც სხვას დაუჯერო დამერწმუნე ამდენი ხანი მხოლოდ შენ ერთს გეძებდა ჩემი სული.

* * *

HE says: bolo ramdenime dge chem cxovrebashi iyo yvelaze cocxali da yvelaze bednieri dge
HE says: da pirvelad chem cxovrebashi xdeba is rac minda ro moxdes
HE says: da pirvelad cxovrebashi vuyureb adamians da vxedav imas risi danaxvac udidesi bednierebaa
HE says: pirvelad cxovrebashi adamiani mixaria
HE says: da pirvelad vambob ro vcxovrob da ara vcocxlob
HE says: da pirvelad cxovrebashi ver gamovxatav imis memilionedsac ki risi gamoxatvac minda...
SHE says: arsad ar gagishveb arasdros!..