რა აყლევებს?

რამდენიმე რაღაც აყლევებს ყველაზე მეტად. ისიც გააჩნია ვისთვის.

ბებიაჩემი მაგალითად ამბობდა რო ყველაზე მეტად ადამიანს ნარკოტიკი აYლევებს და ყოველთვის ვეუბნებოდი, ალბათ შენი ლაპარაკის მოსმენა უფრო აYლევებს მეთქი. ხოდა ვეუბნებოდი ვეუბნებოდი და შარშან მოკვდა საცოდავი.
მამაჩემი თვლის რო უწიგნურობა აYლევებს და მე ყოველთვის ვეთანხმები, უბრალოდ ვამატებ ხოლმე, რომ მისივე საკუთარი მაგალითიდან გამომდინარე, ზედმეტი წიგნიერებაც იგივე წარმატებით აYლევებს.
ერთი ჩემი ძმაკაცი თვლის, რომ დაოჯახება აYლევებს, მარა მე ვიცი რატომაც ამბობს მაგას. ცდილობს რომ დამალოს ის ფაქტი, რომ დაბადებიდან დაYლეებულია.
ჩემი მეზობელი, რომელმაც ოჯახს ყელში ამოუყვანა და ისე ცემეს რომ დააინვალიდეს, ცდილობს საკუთარი დაყლეება შევარდნაძეს დააბრალოს. არადა, საცოდავი დედამისი ამბობდა, პატარა რო იყო, სიცხე ქონდა და საბანში გახვეული გათბობის ბატარეასთან ძალიან ახლო დამრჩა დიდხანს დატოვებულიო. (Error! Error! Overheat!)
ილია ჭავჭავაზეს საინტერესო მოსაზრება ქონდა ამ საკითხთან დაკავშირებით. ის გვთავაზობდა ჰიპოთეზას, რომ დაYლეება იწყება მაშინ, როცა მოძრაობა წყდება. ჯერ ამ ჰიპოთეზაზე არ დავფიქრებულვარ, ნაწილობრივ ალბათ მართალი იყო ის კაცი. სუ რო არაფერი ცოდნოდა იმდენ დაYლეებულში ტრიალებდა რო ელემენტარულ დასკვნებს მაინც გამოიოტანდა.
ჩემი აზრით კი ( იმუხედავად იმისა რომ იმდენ დაYლევებულთან არ მქონია ურთიერთობა, რამდენთანაც ილიას ქონდა ) ადამიანის დაყლევება იწყება იქ, სადაც ადამიანი იწყებს ცხოვრებისეულ შემეცნებას და სამყაროს სიდიადის მიერ გამოწვეულ გაოცებას გამოხატავს ისეთ უზენაეს ფორმაში, როგორიცაა "გამმმოვYლევდი ბო8ი7ვილივიყო". როგორც იტყვიან, ერთხელ გამოYლევებიდან სამუდამო დაYლევებამდე ერთი Yლეღააო. ასე იწყება დაყლევება და შემდგომში ამ პროცესის კატალიზატორის როლს უამრავი რამ ასრულებს, მაგალითად სკოლის ტვინისმხერხავი მასწავლებლები, პირველი სიყვარული, პირველი ჩუკენ-აქტი და პირველი ორგაზმი (რომელიც თავის მხრივს ზოგ შემთხვევაში გარკვეულ ასაკამდე და ზოგშიც სიცოცხლის ბოლომდე მნძრეველობის გარანტია), პირველი ჭიქა ორაყი, პირველი ნაფაზი პლანი (უკეთეს შემთხვევაში გამრავალფეროვნების მცდელობის გარეშე), პირველი ცხვრიწინ გათამაშებული ტაკო. პირველი დღე ინსტიტუტში (შემდეგი ყველა დღეც), პირველი გასაუბრება, პირველი სამსახური (ყველა შემდეგი). პირველი ცოლი (ზოგ შემთხვევაში მეორე, მესამე, მეოთხე და მეხუთეც, მეექვსე უკვე დაYლეება კი არა Yლეობაა), პირველი ბავშვი (რომელიც დაYლევებამდე გიყვარს, ისევე როგორც მეორე, მესამე და ყველა), და ასე შემდეგ პირველად სიბერის შეგრძნებამდე (ამ შემთხვევაში ხვდები რო გააკეთე ბოლო, რასაც შეიძლება დაეყლევებინე და აწი შავებში გაზმანულ ოპინელის ცელიან დაYლეებულს უნდა ელოდო).
ზოგადად ეს ცხოვრება აYლევებს, მაგრამ როგორც ხედავთ არსად ვახსენე სექსი, სიგარეტი, ლუდი და ყავა. აი ეგ ოთხი რამ არ აყლევებს. რაც უფრო მეტს იჟიმავებთ, მოწევთ და რაც უფრო მეტ ლუდს და ყავას (ცალცალკე ოღონდ) დალევთ, მით უფრო მეტ დროზე შეძლებთ საბოლოო დაYლეების მერე თქვათ, რომ დაუYლევებლად გაატარეთ. ასე მგონია მე.

ხოდა საინტერესო იდეების რა მოგახსენო მარა ჩემ იდეებს კი გავს რაღაცით...

P.S. ბევრი ფიქრი და ლაპარაკიც აYლეებსო ისე. იავიცი... შეიძლება...




© betxovena

მრგვალ!

სასწაულია, ჯერ კიდევ არ მჯერა რომ ჩემში ცხოვრობს პატარა არსება, რომელიც ცოცხალია და სუნთქავს. დაიბადება და დედას დამიძახებს!..
რამხელა სიხარული და გაკვირვება ახლავს ამ ყველაფერს :)
რაღაც რომ გიკაკუნებს შიგნიდან და ყოველ წუთს თავს გახსენებს..
შია და სწყურია შენთან ერთად..
განიცდის, ნერვიულობს და უხარია..
ყველაფერ ამას კი შენში აკეთებს!


სიტყვები არ მყოფნის და ზუსტად ვერ გადმოვცემ იმ სიხარულს რასაც განვიცდი :)
თავად უნდა იგრძნო და იყო იმისი მონაწილე!

ბედნიერ დედობას გისურვებთ!!!

მიყვარს მე ჩემი პატარა :user:

Chain

მოვქსოვე,
ყველა თვალში სიყვარული და მონატრება ჩავაქსოვე,
გული და სული ჩავაყოლე,
თვლები ამოვიყვანე,
გავზარდე,
ფერებით გავაწყვე
და
განუზომელი სითბოთი გაჩუქე..

იმედი TV

დღეს მიხარია..
რატომღაც ყველაფერი მიხარია!
ყველაფერი ისე ხდება, რაღაცნაირად..
ნუ როგორ აგიხსნა, აი ნორმალურ ადამიანებს რომ შეეფერებათ ისე. ))

სასვსებით კმაყოფილი დღევანდელი დღით მინდა ერთი საყვარელი სიმღერა გავიხსენო, კი არა და გამახსენეს და მინდა ეს ვიდეო თქვენც ნახოთ!



Lamb - Gabriel

Kuda

ყველაზე მაგარი ადამიანი რაც კი ცხოვრებაში მინახავს, შემხვედრია და გამიცვნია!

ძალიან მიყვარს და საშინლად მენატრება ეხა!

კუდიანო, ლავ იუუუუუუუ!!!!!!!

დამალობანა..

ერთხელ დედამიწაზე ყველა ადამიანურმა გრძნობამ და თვისებამ ერთად მოიყარა თავი...
სიგიჟემ თქვა დამალობანა ვითამაშოთო...
სიმართლე არ დაიმალა, მაინც მიპოვნიანო...
სიცრუე ცისარტყელაში დაიმალა...
სინამდვილე ოკეანეში,
სიზარმაცე ყველაზე ახლოს დაიმალა,
თავისუფლება ნიავს ამოეფარა,
სიკეთე კარგა ხანს სხვას უთმობდა ადგილს,
რწმენა ზეცაში აიჭრა,
შური სხივში მიიმალა...
სიყვარული სადაც მივიდა ყველგან დაკავებული იყო...
ბოლოს ლამაზი ბუჩქი დაინახა და შიგ დაიმალა...
დაიწყო სიგიჟემ დამალული გრძნობების ძებნა,ყველა იპოვა სიყვარულის გარდა...
ბოლოს ვარდის ბუჩქი გადასწია და ტირილის ხმა გაიგონა.
სიყვარულს ეკლებზე თვალები დაეჭრა და დაბრმავებულიყო...
მას შემდეგ დედამიწაზე დაბრმავებული სიყვარული სიგიჟეს ხელჩაკიდებული დაყავს...

Perfect

გული მომპარე...... უნდა დაისაჯო..... სიყვარულით მინდა დაგსაჯო - ყველაზე მძიმე სასჯელით. მაგრამ არ შემიძლია... ჩემს ხელთ რომ იყოს შენი ბედი, ალბათ მაინც ვერ შევძლებდი ცალმხრივი სიყვარულისთვის გამემეტებინე.... მეც ბედნიერი ვარ, როცა შენ გხედავ ბედნიერს. იცი, როგორ მიყვარს შენი გულიანი სიცილი? შენი ყველაფერი მიყვარს, მე შენ მიყვარხარ!!! ჩემი ოცნება ხარ! რას წარმოვიდგენდი, რომ ოცნებად მექცეოდა შენთან ერთად ხელიხელჩაკიდებული სიარული...
შენში მეორე "მეს" ვხედავ... ეჰ, რა დაუფიქრებლად ჩაგაბარე ჩემი გულის უსაზღვრო სივრცე... მტანჯავ, მაწამებ და უშენოდ მაინც არ შემიძლია. გნატრობ.... გნატრობ იმიტომ, რომ მენატრები! ტკივილამდე მჭირდები! ჩემთვის მთელი სამყაროს სუნთქვა ხარ!.... და კიდევ... კიდევ ჩემი სიცოცხლის დასაბამი! მიყვარხარ! უშენოდ ჩემთვის არაფერი არსებობს...
სიგიჟემდე რომ მომენატრები ხოლმე, ყველაფერში გეძებ, ვცდილობ სადმე ამოვიცნო შენი ღიმილი, თვალები, ჩურჩული... ასე მგონია, ყველა ცოცხალ არსებას შენ აძლევ სიცოცხლის ელექსირს....... ალბათ ვგიჟდები.. ალბათ მალე საბოლოოდ შემშლის სიყვარული და სიკვდილის დღემდე ვერ შეგელევი, ალბათ... შევიშლები და მეყვარები გიჟსაც...
მერე მაინც მაპატიებენ ამდენ ფიქრს შენზე... ნუ იღელვებ იმაზე, რომ ვინმე ჩემს სიგიჟეში დაგადანაშაულებს. მათ არასოდეს ეცოდინებათ ვინ ხარ ჩემთვის! ეჰ, მართლაც ცოტა მაკლია გაგიჟებამდე.... მაგრამ არ შემიძლია და უფლებაც არ მაქვს რამეში დაგდო ბრალი... შენ ხომ მეორე "მე" ხარ, რომელიც პირველ "მე"-ზე მეტად მიყვარს!....

:|

როგორ მინდა შეგიძულო ხანდახან!

აღარ გელოდები!

გავიყინე უკვე!

მაპატიე ((

Dreams

...იცი?!
შენი სუნი მიყვარს!
შენი ტუჩები!
შენ მიყვარხარ!!!
და მტკივა როცა არ ხარ...
სულ მენატრები,
მესიზმრები...
ვოცნებობ და შორს მივყავარ ოცნებებს, ძალიან შორს,
ჩვენს პატარა ნავსაყუდელში, მშვიდი და თბილი ცხოვრებით...
...შენ მოხვალ, მე დაგხვდები, გაკოცებ, გულში ჩამიკრავ და გავყუჩდებით...
მერე სიყვარულზე მოვუყვებით ერთმანეთს...
ღამით ვისიყვარულებთ...
დილით თვალებს ჩაგიკოცნი, ტუჩებს გავიყოლებ და სამსახურში წავალ...
არა, შენ წამიყვან!
მთელი დღე შენზე ვიფიქრებ.
საქმისგან გამაცდენს, ვიცი, მაგრამ ეს ჩემზე ძლიერია. შენ ჩემზე ძლიერი ხარ!..
მიყვარხარ ყველგან და ყოველთვის!
წამი არ წყდება უშენოდ!..
საღამოს გამომივლი და შინ წავალთ, ჩვენს პატარა, ლამაზ ბუდეში...
გიჟურ სიყვარულს გავცვლით მონატრებულზე...
...როგორ მიყვარს შენი მოფერება?!.
ჩემი სახე დიდ და ძლიერ ხელებში მოქცეული, ზემოდან მაცქერალი სიყვარულით სავსე თვალებით!
ღმერთო! როგორ მიყვარხარ!..
მე კისერი ამტკივდება ზემოთ დიდხანს ყურებით, მაგრამ ჩემი სიყვარული ტკივილზე ძლიერია!
როგორ მიყვარხარ, როგორ?!
გიჟივით,
ძლიერად!..
ჩემო თბილო!
ჩემო სუნთქვავ!
ჩემო ოცნებავ!
ჩემო პატარა საპოვნელა.. და მე, ციცქნა ზიზია მწვანე ჭიამაია...
მენატრები
მაკლიხარ
მეფიქრები
და მეოცნებები!
...ღამე სახლიდან გავალთ სასეირნოდ... ისევე როგორც ადრე.
პატარა, მოუხერხებელ სკამს ვიპოვით და ჩაგეხუტები.
ბევრ ნაყინს შევჭამთ, ტკბილ ტუჩებს გავცვლით და გაგვეცინება...
მერე მეტყვი რომ გიყვარვარ, მე დაგიბრუნებ და ისევ გავცვლით ტუჩებს...
მერე მოგვინდება ერთმანეთი და სახლში გავიქცევით.
სიგიჟით დავკავდებით!..
და დილა შეუმჩნევლად მოგვეპარება...
რიჟრაჟი შემოაღწევს ფანჯრის კუთხეებში და გული დაგვწყდება, რომ მალე გათენდა...
რამდენიმე საათი ისევ გაიფლანგება ერთმანეთის გარეშე...
სიყვარულისთვის განკუთვნილი საათები დაიკარგება...
გული მეკუმშება ამ ფიქრით.
ჩემი ფიქრები და ოცნებები, გრძელი და საუკუნო ერთმანეთისთვის!!!

...ვფხიზლდები, შენ ხარ!
- მენატრები ტოცი!
- მეც მენატრები ბუს!
- მიყვარხარ ციცქნა!
- მეც მიყვარხარ ჩემო საპოვნელა!

...ნურავინ დამირღვევთ სიმყუდროვეს!

Valentine!!!

M H V ! ! !

I'm Angry

მე მენატრები

სიგიჟემდე მენატრები - მეთქი, რომ გითხრა, ბევრს არაფერს ნიშნავს...
მაგრამ, იცი? ჩვენს სიყვარულს შეუძლია ათასობით კილომეტრით დაშორებულებიც დაგვაკავშიროს ოცნებაში, თუმცა, დამერწმუნე, ამ ოცნებას მაინც ექნება რაღაც მისხალი რეალობისა. ჩვენი სიყვარული იმდენად ძლიერია, ცხოვრების ბნელ ნაკეცებშიც კი დაგვანახებს ერთმანეთისკენ მიმავალ გზას.
რაღაცას გაგიმხელ, ჩემთვის მნიშვნელოვანს და ერთადერთისთვის გასანდობს - მინდა, მე შენი ოცნება მერქვას, თითქოს, მიუწვდომელი და სანატრელი; მინდა, მე შენი სინაზე მერქვას, ოღონდ, ხილული და მოსაფერებელი; მინდა, მე შენი სათნოება მერქვას, თითქოს , სპეტაკი და ზეციური; მინდა, მე შენი სიყვარული მერქვას, უზომოდ დიდი, სათუთი, ცელქი, შენმიერი და შესაყვარებელი; მინდა მე შენი ტკივილი მერქვას... მძაფრი, მტკივნეული, მტანჯველი და განუკურნებელი, მოუშუშებელიც... ეს უფრო მეტად, უფრო მეტად მინდა, იმიტომ რომ თუნდაც, არც შენი ოცნება მერქვას, არც სინაზე, არც სათნოება და დავთმობ, თუნდაც არც სიყვარული მერქვას შენი, ოღონდაც შენი მოუშუშებელი ტკივილი მერქვას იმიტომ, რომ... არასდროს დაგავიწყდე... არასდროს იყო გულგრილი ჩემს მიმართ...
არ გაბრაზდე, კარგი... ეს სიტყვები მხოლოდ შენ გითხარი... სხვას ვერავის ვეტყვი და ვერც სხვისგან გაიგონებ. მერე რა?!
ჩვენთან ცოტა ხნის წინ მზე ჩავიდა, ბევრი დავიდარაბის შემდეგ დასვენებული მზე. უკვე ცა ვარსკვლავებით აიკინძა. სადღაც, ღრიჭოში, ერთი მუჭის ტოლად მოქცეული დღე მიიმალა. ის დროა, მზის ერთი სხივი რომ გენატრება და გესათუთება...
იცი რა გამახსენდა? პირველად ყვავილები რომ მაჩუქე... როგორ წვიმდა, არადა ყვავილები სულ არ იყო სველი. ვიცი, რომ ის ყვავილები არ გიყიდია, ფასს ვერ დაუკარგავდი. ვიცი, რომ სადღაც იყავი წასული, სოფელში და იქ, ჭინჭრიან ორღობეში მოკრიფე. იმიტომაც ჰქონდათ ისეთი ნათელი და ხასხასა ფერები. იმ ყვავილებმა სიყვარული მომიტანა, შენც. კიდევ გაგიმხელ რაღაცას, მაშინ, წვიმაში, ყვავილებით ხელში მე ვტიროდი. ვიცი, არ შეგიმჩნევია, და არც ახლა გაგიკვირდება, იმიტომ, რომ შენც ტიროდი. ამ ყველაფერს კი მერე მივხვდი და არ შემრცხვენია...
იმ დღის მერე, ყოველთვის, როცა დაგინახავ, თვალებში სიცელქე მეპარება, ღაწვებზე - სიწითლე. შენ ამას ვერ ამჩნევ, იმიტომ, რომ მხოლოდ თვალებში მიყურებ და იქ იმას ეძებ, რაც ყოველთვის ჩანს, რაც შენც გიბრწყინავს და რაც სიკვდილის მერე ჩაქრება...
იმ ყვავილების მერე გაცნობიერებულად დავიწყე შენზე ფიქრი...
ბევრი მინდა გითხრა, ამიტომ, ახლა ცოტას ვწერ. როცა გნახავ ბევრს მაშინ გეტყვი, პირისპირ. არ შეგეშინდეს არ დამავიწყდება...
იცი, ხანდახან მინდა გავაღწიო შენი სიყვარულიდან და სიყვარულის გემო დავკარგო... ვიღაც სხვა ზის ახლა მდინარის პირას და რაღაცას წერს შენთვის, და ეს მე ვარ. ოღონდ მგონია, რომ სხვა ვარ... მზის ჩასვლამდე სარაფნით ვიბანავე მდინარეში, იცი რა კარგი იყო?! მდინარიდან წყლის სუნი ამომყვა, არა, უფრო ველური ყვავილების და დედის რძის სუნი... მერე, ჩემს სამოსზე უკანასკნელი წვეთიც ამ ნაზავისა მზის სხივთან ერთად გამეპარა. გავშრი...
მთვარემ ჯალათივით მოსჭრა თავი მზეს და ახლა თვითონ ამოგორდა მთის გადაღმიდან... ჩვენ რომ გვიყვარს ისეთი მთვარე - მადლმფენი და მფარველი. ბედნიერი მთვარე დამნათის თავს...
მენატრები, როგორც ზღაპარი ბავშვობისა...
ეჰ, მონატრებას ახლაც შევჩივი უშენობას, მაგრამ რა? ულმობელია და არ ვაინტერესებ, არადა მეშინია რომ არ გავგიჟდე შენი მონატრებით.
გახსოვს, ერთხელ გკითხე თვალებში რატომ არ მიყურებ-მეთქი. მეშინია არ ჩავიძიროო. მერე აღარ გეშინოდა და ყოველთვის თვალებში მიყურებდი. მე კი, ყოველთვის მთელი ძალით მიცემდა ეს ოხერი გული...
უნდა დაგემშვიდობო და გავაგრძელო ჩემი გაუმხელელი მონატრება... ვიცი, ამ ღამეს თუ გავიტან უშენოდ, ხვალაც შევძლებ, ვიფიქრო შენზე... ხვალინდელი დღე შენით მიხარია...
მთავარია ჩვენ ერთმანეთისა ვიყოთ...
მართლა უნდა დაგემშვიდობო... მართლა მენატრები და როგორმე ამას თუ გადავურჩი, ისევ მოვა გაზაფხული ჩვენში. დღეს ჩვენი გაზაფხულის ბოლო დღეა, ჩვენი მაისის 31.
იცი, სიგიჟემდე მენატრები-მეთქი, რომ გითხრა, ბევრს არაფერს ნიშნავს. ასე რომ იყოს, ალბათ, ჩემი ფეხით გეახლებოდი!

© თამუნა ხაჟალია"

Coldplay - The Scientist

Come up to meet you, tell you Im sorry
You dont know how lovely you are
I had to find you, tell you I need you
Tell you I set you apart
Tell me your secrets, and ask me your questions
Oh lets go back to the start
Running in circles, coming up tails
Heads on a silence apart

Nobody said it was easy
Oh its such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said that it would be this hard
Oh take me back to the start
I was just guessing at numbers and figures
Pulling your puzzles apart
Questions of science, science and progress
Do not speak as loud as my heart
Tell me you love me, come back and haunt me
Oh and I rush to the start
Running in circles, chasing our tails
Coming back as we are

Nobody said it was easy
Oh its such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be so hard
Im going back to the start

მე შენ გიპოვე!

რაც თავი მახსოვს სულ ვეძებდი ღვთიურისა და ბუნების გენიალურ ნაზავს, რომელიც მთელი არსებით მეყვარებოდა. ვქმნიდი, ვაქანდაკებდი, ფიქრსა და ოცნებაში, სულს და სხეულს ვუხვეწდი სასურველს. მერე რეალურ ქაოსში ვეძებდი ჩემივე ოცნებით შექმნილ ქმნილებას.
გეძებდი, გნატრობდი, გელტვოდი ყოველ წამს. წამი წამში გადადიოდა, და ქმნიდა წუთს, წუთი საათს ავსებდა და საათი დღეს! დათვილი დროით მოვდიოდი მახსოვრობიდან დღემდე.
და აჰა გიპოვე... სულის ნაწილი და ჩემი გული ჭიაკოკონასავით აბრიალდადა და სიყვარულით ალმოდებული სული ცას აწვდა. მთელი არსებით, სულით და გულით მინდა ვიყვირო და ყველას გავაგებინო, რომ მე შენ “გიპოვე”
მე შენ მივყვარხარ დამიჯერე. შენ სწორედ ის ხარ დაბადებიდან, რომ შეგქმნა, ოცნებით ჩემმა სულმა თავის სულის ნაწილი. არ შეეჭვდე არც სხვას დაუჯერო დამერწმუნე ამდენი ხანი მხოლოდ შენ ერთს გეძებდა ჩემი სული.

* * *

HE says: bolo ramdenime dge chem cxovrebashi iyo yvelaze cocxali da yvelaze bednieri dge
HE says: da pirvelad chem cxovrebashi xdeba is rac minda ro moxdes
HE says: da pirvelad cxovrebashi vuyureb adamians da vxedav imas risi danaxvac udidesi bednierebaa
HE says: pirvelad cxovrebashi adamiani mixaria
HE says: da pirvelad vambob ro vcxovrob da ara vcocxlob
HE says: da pirvelad cxovrebashi ver gamovxatav imis memilionedsac ki risi gamoxatvac minda...
SHE says: arsad ar gagishveb arasdros!..

Stolen

დილა მშვიდობისა!
ჩემო ნუკრისთვალება ანგელოსო, ისე მოულოდნელად ჩამოდგა გუშინ შენი ავტობუსი, შუაგზაზე მომიწია სიტყვის შეწყვეტა და იმ ამბის მთელი პეწი და მარილი წყვეტამ რომ არ შეიწიროს, ბარემ თავიდან დავიწყებ მოყოლას, კარგი?

თუ მოგბეზრდა უკვე ნაცნობი მონაკვეთის მოსმენა, შეგიძლია სამსახურში წასვლამდე დარჩენილი რამოდენიმე წუთი, შენი იგავმიუწვდომელი სილამაზის სახის მაკიაჟს დაუთმო (ბევრჯერ მიფიქრია... მიფიქრია არა წუთები, საათებიც კი, თუ რაში სჭირდება ატმის ყვავილისფერ სახის კანს შენსას ეს უცხო ევროპიული სიტყვა "მაკიაჟი", ან ტობავარჩხილის ტბასავით კამკამა, უძირო თვალებს ლინზები? მიფიქრია, დავქანცულვარ ფიქრით და მერე მიმინებებია თავი; მიმინებებია თავი, რადგან სად შემწევს მე, უბირსა და ტლუს, შენი აზრთა სიფაქიზის აღქმა ან შენი მოქმედებების სიღრმეში ჩაწვდომა...), მერე კი, წამით ფინალურ სცენას დაესწრო, თვალებით გამიღიმო და წახვიდე რომ შენი ხილვით სიამოვნება მოჰგვარო ქუჩაში შეწუხებული სახით მობორიალე უამრავ ქალსა თუ მამაკაცს, რომლებისთვისაც (და კიდევ მრავალი სხვითვის) ჯერაც ვერ მიპატიებია, რომ შეუძლიათ ხარბი და შურიანი მზერა შეავლონ მხოლოდ და მხოლოდ ჩემთვის შექმნილ სილამაზეს...

ჰმ, ისევ შენზე გადავერთე... მოდი, თავს ძალას დავატან და მთავარ თემას მივუბრუნდები.

მოკლედ, სამეგრელოს ერთ-ერთ სოფელში ვიყავი არც თუ საინტერესო მისიით. იქ სრულიად შემთხვევით გავიგე, რომ სოფლის გამგებელს (რომელთანაც იშვიათად, მაგრამ მანც მქონდა სამსახურებრივი შეხება) ძმა გარდაცვლოდა და რომ გასვენება დღეს იყო დანიშნული.

მიუხედავად იმისა, რომ არ ვიწვი ზემოთაღნიშნული სახის ღონისძიებებზე დასწრების აუტანელი სურვილით, და პლუს ამას მძღოლმაც ვითომ სხვათა შორის აღნიშნა რომ ჯინსებითა და თეთრი ფერის სპორტული ფეხსაცმლით არ ღირდა ასეთი, ფრიად საპასუხისმგებლო, ნაბიჯის გადადგმა (თან, გზაში ეტყობა შენიშნა რომ წინდები არ მეცვა და გულისხმიერად ისიც აღნიშნა რომ, ჩემს ასაკში შეიძლება ამას თირკმლმებზე სერიოზული გართულება გამოეწვია, თუმცა ჩემს მახვილ თვალს არ გამოჰპარვია რომ მან ამით თავისი, გასვენებაზე არ მისასვლელი, არგუმენტი გაამყარა), მაინც გადავწყვიტე მივსულიყავი და დამეტირა ის პატიოსანი კაცი.

არ მახსოვს თუ გითხარი რომ სოფელი მთაგორიანი იყო. გამგებლის ძმის ოდა სახლიც გორაზე წამოსკუპული დამხვდა. ეზო, როგორც სამეგრელოს შეეფერება, ულამაზესი იყო.

ჭიშკრიდან სახლამდე საკმაო მანძილი აღმოჩნდა ფეხით გასავლელი დაფნების დაკლაკნილ ხეივანში. შუა გზაზე, რაღაც ტკივილამდე ნაცნობი მელოდია მომელამუნა ყურზე, მაგრამ ყურადღება არ მიმიქცევია, ხმა თანდათან ძლიერდებოდა და როგორც კი სახლს მივუახლოვდით მე და ჩემი მძღოლი უკვე welcome to the hotel california-ს მარშზე ვუწყობდით ერთმანეთს ფეხს...

ჩემო დედოფალო, ვგრძნობ როგორ მარგალიტებივით იპნევა შენი სიცილგარეული "არ არსებოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოოობს" კარერის მარმარილოს იატაკზე. შეყოვნდი ოდნავ, ეს ჯერ კიდევ არ არის კულმინაცია (კულმინაციას ამ ამბავმა მეორე დღეს მიაღწია, ამიტომ მცირე მოთმინებას გთხოვ ნუგეშინის მომნიჭებელო ფერიავ ჩემო).

ისე, რომ ყურადღება არ მიმიქცევია ამრეზილ მზერათათვის (ჩემი ჩაცმულობა იყო, დღესავით ცხადია, ამის მიზეზი), კიბე ავიარეთ, შევედით "ზალაში" სადაც მიცვალებული ამაყად ესვენა ნეონის იასამნისფერი და მწვანე შუქით განათებულ დახლ-მაცივარში, თავი დავუკარით მწუხარებისაგან განადგურებულ, შავებში ჩაცმულ ჭირისუფალ ქალებს, აივანზე გამოვედით და გრძელ მწკრივად ჩამწკრივებულ ჭირისუფალთათვის ხელის ჩამორთმევის მომქანცველ ცერემონიალს შევუდექით.

ხალხი ცოტა იყო ჯერ, და თავი მოვალედ ჩავთვალე გრძელი მწკრივის ჩამთავრების შემდეგ უკან მოვბრუნებულიყავი და ახლა უკვე რამოდენიმე სიტყვითაც გამომეხატა ჩემი მწუხარება.

გამგებელი გულითადად შეხვდა ჩემს მობრუნებას. ის კი არა და სიყვარულის მარცვალიც შევნიშნე მის მწუხარებით აღსავსე თვალებში...
რაზე უნდა მელაპარაკა? რა თქმა უნდა ამინდზე და მეც აღვნიშნე როგორ გაუმართლა განსვენებულს, ასეთი კარგი ამინდი რომ დაუდგა მეთქი. "ჰო"-ო ისეთი სიხარულით დამეთანხმა გამგებელი, თითქოს განსვენებულს რამეში ადარდებდა მზე გაუნათებდა უკანასკნელ გზას თუ კოკისპირული წვიმა გალუმპავდა სასაფლაოზე მიმავალ პროცესიას; ის კი არა და დარწმუნებულიც კი ვარ, რომ მის სიმშვიდე გადაფენილ სახეს ვერც სეტყვა და ჭექა-ქუხილი მოჰგვრიდა უკმაყოფილების გრიმასას და ვერც კუბოს წინ მიმავალი მისი 14 წლის შვილიშვილის ზურგზე მოკიდებული ზურგჩანთა (დედაქალაქში მისი ხნის გოგო-ბიჭები ნაბიჯს არ გაადგამენო უზურგჩანთოდ თურმე) აუწკიპავდა ტუჩის კიდეებს ღიმილად.

თემა ხომ უნდა შემეცვალა და გულისხმიერად ვკითხე გამგებელს, განსვენებული თქვენზე უფროსი იყო თუ უმცროსი მეთქი?... კი მეხამუშა, თუ როგორ შეემსხვრა გამგებლის გაოცებული მზერა სხვა ჭირისუფლების არანაკლებ გაოცებულ მზერას, მაგრამ ყურადღება არ მიმიქცევია.
არც იმისთვის მიმიქცევია ყურადღება, თუ როგორ გაქრა სიყვარულის მარცვალი გამგებლის თვალებში და არც იმისთვის თუ როგორ ჩაიბუტბუტა "უფროსი, უფროსი"-ო და როგორ ანაზდად გასძახა ეზოში უსაქმოდ მდგარ, ხანში შესულ მამაკაცს "სტუმარს მიმიხედეთ, სტუმარს"-ო და როგორ უცერემონიოდ მიმაბრძანა ქვევით.

ცოტა კი შევეწინააღმდეგე ჩემს მასპინძლად დანიშნულ ბერიკაცს, მაგრამ უტეხი და პატრიოტი აღმოჩნდა ბერიკაცი თავის სოფლის და მაჯაგანით (აქ ხაზგასმით მინდა აღვნიშნო, რომ არ ვპლაგიატორობ და პატიოსნად გეტყვით, რომ სულმნათი კონსტანტინეს სიტყვებს ვიყენებ უხვად ჩემს მეტყველებაში. როგორც მოგეხსენებათ ვინც გვიყვარს მისი ენა შეუმჩნევლად შემოდის ხოლმე ჩვენს მეტყველებაში და არა მგონია სიტყვის ქურდობა დაგვწამოს ამისთვის ვინმემ, მით უმეტეს ეს მოთხრობა კი არ არის, უბრალოდ ამბავს ვუყვები უძვირფასეს და სულზე უტკბეს არსებას ჩემსას) მიმაბრძანა იქვე, მეზობლის ეზოში გაშლილ სეფაში.

ოცდაათიოდე წუთში უკვე საკმაოდ გამხიარულებულნი მოვაგელვებდით ჩვენს იაპონურ რაშს (რუსულის გავლენით "ტოუოტას" რომ უხმობენ ჩვენში) მე და ჩემი მძღოლი.
თვალებმოწკურული, შენთან შეხვედრის სიამოვნების მოლოდინში თაფლად და ბადაგად ქცეული, ქებად ვიღვრებოდი მძღოლის ჯომარდობის გამო და ისიც გაასმაგებული პასუხისმგებლობით, ყურადღებად ქცეული, საათში ოთხმოცი კილომეტრის სისწრაფით ამცირებდა მანძილს შენსა და ჩემს შორის...

"კულმინაცია?"-ო იკითხავ და მართალიც იქნები ფიქრთა განმრიგევ ჩემო...
კულმინაცია და კვანძის გახსნა მეორე დღეს მოხდა სიყვარულო, როცა შემთხვევით გავიგე რომ გარდაცვლილი მამა ყოფილა გამგებლის თურმე...



* * *

ვარსკვლავები შენი თვალებით ციმციმებდნენ წუხელ,
შენი სურნელი მოჰქონდა სიოს ტყიდან,
შენს თმასავით კუნაპეტი ღამე იყო,
შენი ღიმილივით ამოვიდა მზე,
კიდევ ერთი დილა გათენდა შენით...


დილა მშვიდობისა!





© hantenbaini
იმედია არ მიწყენს )))

ჰუინя

ძილი მინდა და ვერ ვიძინებ..
MUSE-ს ვუსმენ და ვერ ვწყდები..
ლამაზი სიზმარი მინდა, მაგრამ ვიცი რო დავწვები ხვალ დილამდე სიზმრების გარეშე ჩაივლის..
11 წუთიც მინდა
12იც..
შენც მინდიხარ ხანდახან, მარა ხანდახან..
გუშინ დამემართა ზუსტად ეგ.. და გადავიფიქრე.
რაღაც წყენები მინდა დავივიწყო და ჩემში ქალურობა აღვადგინო..
რა ძნელია იყო ქალი.. ჰმ..
გადავდგები მდედრობიდან, არ შეიძლება?
ან არა და აღმიქვით ისე როგორც მდედრი! ვა..
ხვალ თეთრები მინდა ჩავიცვა..
რომ იწვიმოს მინდა..
და რომ დავსველდე ისიც მინდა..
ფეხშიშველი მინდა რუსთაველზე გავლა.. წვიმაში!
მინდა რომ გიჟად არ ჩამთვალონ ..
მიდა რომ იღიმებოდნენ..
და მე რომ მეღიმება ჩემთვის, ჩუმად ალმაცერად არ შემომხედონ..
მამენტ სუ მკიდია ვინ როგორ შემომხედავს
მარა მაინც...
დასვენება მინდა
აქტიური..
სიყვარული მინდა..
ლამაზი!

მინდა
მინდა
მინდა

ვა

აუტანელი სიჩუმე

სიცივე
სიჩუმე
გაქვავება
სასაფლაო

არა
სასაფლაომდე
სუნი
ბალზამის
ათასი ყვავილის

მორიდებული ნაბიჯები
სხვადასხვა ხალხი
ცრემლი და ცხვირსახოცი
წითელი თვალები

სასახლე

ძაძა

დაღლილი ტირილი
დამშრალი ცრემლი
დაცლილი ემოცია
ღრმა ოხვრა
და სინანული


სასაფლაო
მიწაყრილი
სიცარიელე....

სახლში.